NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Włącz światło!
Już włączam!
- Czujesz? - Tak.
Odwróć się, a nacisnę spust. Czaisz?
Gdzie broń od Greków?
Wykiwali mnie. Z takim imieniem mogłem się tego spodziewać.
- Nie wiedzieli, że jestem czarny. - Zabawne.
Znaleźli kupca na cały ładunek.
Ja nie dałbym rady.
Ciężko opchnąć takie bajery.
- Kogo? - Nie wiem...
Patrz przed siebie.
Coś tam mam. Niewiele, ale...
- Pokaż. - Tam.
Idź.
- Otwórz. - Mam to otworzyć?
Szlag.
Co to jest?
Zamówienie specjalne dla córki gangstera.
Nazwał je Słodka Szesnastka.
Masz amunicję?
Nie dostarczam broni naładowanej.
- Łatwo zostać wykiwanym. - To za mało.
Nic ci nie zrobiłem.
Próbuję tylko normalnie żyć. Jest popyt, jest podaż.
Nie obchodzi mnie, co robią z tą bronią.
Przysięgam na Boga.
Wierzysz w Boga, Turku?
Teraz bym chciał.
Posłuchaj...
Nie widziałem cię, nie znam i nie chcę znać.
Więc może byś mnie wypuścił?
Na litość boską.
Czas do łóżka.
Wstawaj.
Ależ ty rośniesz.
Umyj zęby.
- Dobranoc. - Kocham cię.
Ja ciebie też.
I jak?
- „I jak?”. - No.
Miały być Ithaca, SAW, M4, M40, amunicja i granaty, tak?
Tak.
Nie było. Nie miał nic.
- Cholerny Turek. - Co?
Powiedział, że cały ładunek poszedł do kogo innego.
Policja nic o tym nie wie. Przejrzałem ich maile i raporty.
Wierz mi, wszystko dotyczyło Turka.
Wiesz, w co wierzę?
W zaopatrzenie i logistykę.
Mam gdzieś policję.
Chcesz walczyć z Orange'em różowym karabinem bez amunicji?
Tego chcesz?
- Czy nie? - Jasne, że nie.
Nie?
To znajdź mi tę zasraną broń.
Niedługo przejmiemy
nielegalną broń wartą miliony.
Obecnie znajduje się ona na frachtowcu, który jutro przypłynie do Jersey.
Moglibyśmy zwinąć Greków i broń, jak tylko pojawią się w dokach.
Albo ich zbombardujmy. Niech się prześpią z rybkami.
- Wybijmy wszystkich. Co ty na to? - Jak chcesz.
Nie mogę odkryć źródła pieniędzy na koncie Wolfa.
Grecy i broń?
Co?
Grecy i broń.
Może przyskrzynimy ich jeszcze na statku?
Nie, chcę ich złapać na terenie kraju. Podczas transakcji.
Jeśli ruszymy na statek, będzie tam załoga, która nic nie wie.
Wolf napracował się nad tą sprawą. Dokończmy jego dzieła.
Był dobrym gliną.
Jak na sprzedawczyka.
Potrzebuję twojej zgody...
na operację taktyczną.
Rafi.
Agencie Stein, to...
Dyrektor operacyjny Hernandez. Miło mi.
Mnie również. Sam, prawda?
Mogę ją na chwilę pożyczyć?
Oczywiście.
Przepraszam.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Schudłaś.
Ty nie.
Dinah Madani, dowodząca agentka specjalna.
Chwilowo.
Jeśli się spiszesz, już tak zostanie.
- Masz z tym coś wspólnego? - Zapytali, więc cię poleciłem.
Ale jestem osamotniony w swojej opinii.
Ale chrzanisz.
Biuro Inspektora Generalnego przejmuje śledztwo
w sprawie śmierci Wolfa.
Są wątpliwości.
Był skorumpowany.
- I zarobił na tym 30 milionów. - Owszem.
I z tego powodu
cały wydział stracił wiarygodność.
Sprawa musi trafić wyżej.
Najpierw Kandahar, teraz Wolf.
Dostaję jedynie wytyczne, czym mam się nie zajmować.
Dorośnij, Dino.
Zatrudniłem cię 15 lat temu
z zamiarem doprowadzenia właśnie tu. Oboje tego chcieliśmy.
Spisz się tu,
a będziesz mogła ubiegać się o stanowisko decyzyjne.
Ale do tego potrzeba pracy zespołowej.
Zawsze byłaś pełna pasji. To cię napędzało.
Ale obsesja...
Nie spocznę, póki nie dowiem się, kto i dlaczego
zabił Ahmada Zubaira.
Był naszym sojusznikiem.
To wojna.
Czasem giną niewłaściwi ludzie.
Niech jedna niesprawiedliwość nie przesłania ci właściwego osądu.
A co z tymi, którzy mogą zginąć od broni, którą chcecie odbić?
Chcesz coś zmienić?
Pracuj tutaj, przy biurku, dowiedź swego.
Przyjechałeś z tą gadką aż z Waszyngtonu?
Przyjechałem, by uświadomić ci, że masz przed sobą wielką szansę.
Wykorzystaj ją.
Chyba że...
już ci to nie odpowiada?
Nie pogrywaj ze mną.
Wracam do Waszyngtonu. Nie potrzebujesz niańki,
tylko zmiany priorytetów.
To mój?
Czyściłeś go w tym roku?
Nieładnie podkradać broń partnerowi.
Jesteśmy partnerami?
Wyobraź sobie, że twój dzieciak chce psa.
Błaga, więc w końcu się zgadzasz.
Ale dzieciak się nim nie zajmuje, nie karmi i nie wyprowadza.
Nie myje go.
Więc pies choruje, jest zapchlony,
szcza w domu. Co robisz?
Nie zastrzeliłbym psa.
Jeśli o to pytasz. Ani dzieciaka.
To ja jestem tym dzieciakiem, tak?
Pokazujesz mu, jak karmić,
wyprowadzać i zajmować się psem.
Ale tylko raz.
Twoja broń.
Umiem umyć psa.
- Czyżby? - Tak.
To tylko straszak.
- Nie używam go. - Straszak?
Dla mnie to granica życia i śmierci.
Lepiej bądź gotowy, by go użyć. To nie straszak.
Trzeba było kupić broń na ulicy.
Tak sądzisz?
I płacić tym potworom? Nie na mojej warcie.
Wciąż zapominam.
Załatwiać tylko tych złych.
Zabierz Nikczemnemu, by zabić Psychicznego...
Jak to się nazywa?
Kodeks? Mantra?
Raczej nie. Etos?
Może sprawimy ci zielone rajtuzy
i czapeczkę z piórkiem?
Kto to?
Twoja żona.
- Dlaczego Sarah ma twój numer? - Bo ja mam jej.
Dlaczego?
Daje mi przewagę.
Nad kim?
Nad tobą.
Nie chcesz wiedzieć, czego chce?
Proszę bardzo.
Cześć, Pete. Tu Sarah Lieberman.
To ja cię potrąciłam.
Przepraszam raz jeszcze.
Dzwonię,
bo musisz podpisać deklarację dla ubezpieczyciela.
Bez tego nie naprawią auta.
Oddzwoń, jak będziesz miał czas. Dziękuję.
Jeśli wolisz być dupkiem niż moim partnerem, w porządku.
Ale ona nie ma z tym nic wspólnego.
Więc jeśli chcesz swoją broń,
pomóż jej.
Dopiero wtedy ci ją załatwię.
I co?
Zawiesisz akcję przez rozbite światło?
To moja przewaga.
Są cztery stopnie.
Nie przeszkadza.
Mam sobie iść?
Nie, zimno mi nie przeszkadza.
Chyba że chcesz mnie znów zaciągnąć na spotkanie.
Twój ojciec
powiedział mi, co się stało.
Wypadek. Śnił mi się koszmar.
Nic takiego.
- Więc mimo listopada śpisz w dziurze. - Tu nie mam koszmarów.
Nie powinienem był odchodzić.
Ani gorąco, ani piasek, ani hałas,
ani grupa śmierdzących facetów
nie przeszkadzały mi spać.
Nigdy. Dobrze tam sypiałem.
Poradzić ci coś?
- Myślałem, że nie po to przyszedłeś. - Nie, chodzi mi o dziurę.
Tu jest coś, czego nie ma w Iraku:
deszcz.
A wykopałeś ją tak,
że jak tu zaśniesz, możesz utonąć.
Zostaną po tobie bąbelki.
Powinna być tu z pół metra głębsza, będzie zbiornik na wodę.
Mój ojciec służył w Wietnamie.
A tam jest...
istna dżungla.
Ziemia jest miękka, ale deszcz
nigdy nie przestaje padać.
Tata też wykopał sobie dziurę, ciągle o tym gadał.
Miał...
Powiedział: „Chłopcze,
wojna to jedyna szansa na odkupienie”.
Tam się tego dorobiłeś?
Pytam o nogę.
Dorobiłem się? Ty siebie słyszysz?
Niczego się nie dorobiłem. Straciłem nogę.
Mówię poważnie.
Moja stopa leży gdzieś na dachu w Bagdadzie.
Wiesz, o co mi chodziło.
Tak sądzę. Ale ty chyba sam nie wiesz.
W lustrze widzisz żołnierza.
A tutaj ten żołnierz jest niewidzialny.
Gdybyś tylko miał spalone pół twarzy albo hak zamiast ręki.
O to ci chodziło.
Brakuje nam ciebie na spotkaniach.
Gadanie mi nie pomaga.
Wy się boicie, a ja nie.
Zatrudnię się w prywatnej firmie wojskowej. Nazywa się Anvil.
Wrócę tam.
- Jesteś na to gotowy? - A czemu nie?
Zawsze mam świetne wyniki.
Nie wątpię.
Może stąd wyjdziesz i o tym porozmawiamy?
Nie, tu mi dobrze.
W porządku.
Znasz mój adres.
Ja pierniczę.
Wyłącz to, Zach. Nie masz pracy domowej?
- Zmieniłeś się. - No tak.
Mówili, że wyglądam jak hipster.
A ja ich nie lubię, więc...
No tak.
Dziękuję za pomoc.
- Nie ma sprawy. - Pójdę po te papiery.
Jak leci, mały?
To tylko deklaracja, że mnie nie pozwiesz,
jeśli nagle rozboli cię kręgosłup.
Ale nie przyjmą jej bez twojego podpisu.
Dziękuję.
- Tutaj? - Tak.
Zach, wystarczy na dziś. Idź odrabiać lekcje.
- Nie mam nic zadane. - Mam sprawdzić?
- Nie trzeba. - To idź na górę.
Proszę po raz ostatni, później będzie kara.
Idź.
- Mały twardziel, co? - Tak.
Przechodzi ciężki okres.
Niestety odbija to sobie, będąc małym dupkiem.
Przypomina mi to kogoś.
- To powinno wystarczyć. - Mnie też.
- Super. Dziękuję. - To wszystko?
Doceniam...
- Do cholery! - Leo,
- nic ci nie jest? - Klucz mi się wyślizgnął.
O co chodzi?
- Młynek do odpadów się psuje. - O rany.
Mogę pomóc.
- Jasne. - Mógłbym...
Mógłbyś?
Proszę.
Zobaczmy. O rany.
Co tu się stało?
Wygląda mi to na robotę dla dwojga.
Spójrzmy.
Co tam jest? Co to?
Otworzę to...
Możesz to wyciągnąć?
Walnij w to.
Zdolniacha. Dobra robota.
Zgadnij, kto to tam wsadził.
Mała majsterkowiczka.
Masz w domu przyszłego inżyniera.
Nie wiem, po kim to ma.
Ja się do niczego nie nadaję.
David był geniuszem, ale nie lubił brudzić rąk.
Co ty powiesz?
Gdy coś się zepsuło, zamawialiśmy majstra.
Już nie musisz nikogo zamawiać.
Masz Leo.
- Dobra robota. - Umyj ręce.
- Dobrze ci poszło, Pete. - Tobie też, skarbie.
Użyj mydła.
Świetna dziewczynka.
Owszem.
Ale za dużo na siebie bierze.
Cały czas mówię jej, żeby się trochę rozerwała.
Ale ostatnio chyba straciła wielu przyjaciół.
Ich ojciec zmarł jako przestępca,
a dzieciaki potrafią być okrutne.
Nie chciałam cię tym obarczać. Wybacz.
W porządku.
- Miałeś odrobić lekcje. - Wynocha z mojego pokoju!
Kocham ich, ale czasem marzę, by ich tu nie było.
O cholera.
Boże, przepraszam. Nie chciałam,
- żeby to tak zabrzmiało. - Rozumiem.
Masz dużo na głowie.
Jesteś sama.
Przykro mi, że twój mąż
tak cię zawiódł.
Nieładnie mówić tak o kimś, kogo nie znałeś.
Nic o nim nie wiesz.
To, że jestem na niego wściekła, nie znaczy, że za nim nie tęsknię.
Masz rację. Przepraszam.
Wybacz.
- Nie, to ja... - Pójdę już.
A może naprawiłbym ci to światło?
Obyłoby się bez użerania z ubezpieczycielem, potrąceniom
- i tak dalej. - Potrąciłam cię,
naprawiłeś mi drzwi garażowe, a teraz auto?
- Nie mogłabym. - Z chęcią to zrobię.
- Nie potrzebuję twojej litości. - Nalegam.
Przynajmniej będę miał się czym zająć.
Proszę.
Dobrze.
W porządku.
Do zobaczenia.
Na razie.
Każdy z was
szkolił się w najlepszej armii na świecie.
Powiedzcie,
ile to kosztowało?
Od zaciągnięcia się do pierwszego przydziału.
Jak sądzicie? Powiem wam.
Pięćdziesiąt tysięcy dolarów.
A to dopiero początek.
Jednostki specjalne?
Minimum 150 000.
Sanitariusz? Dodajcie jeszcze 200 000.
Ten rząd, nasz kraj,
którego przysięgaliście chronić, zainwestował w was.
A wy zainwestowaliście w niego.
Swój czas...
i swoje życie.
Zadajcie sobie pytanie: co z tego macie?
Czy ktoś zarabia 100 000 dolarów rocznie?
Chciałbym.
Pięćdziesiąt? Czterdzieści?
Nie. Nie.
I nie.
Dlaczego?
Bo nie jesteście warci tych pieniędzy?
Nie.
Bo wasze umiejętności
nie są dopasowane do zadań, które przydzielają wam w kraju.
To proste. Jesteście wojownikami!
W Anvil dostaniecie szansę, by walczyć zawodowo.
I zostaniecie stosownie wynagrodzeni.
Wiem...
Wiem.
Nie oferuję wam tylko pieniędzy.
Żaden z nas nie zaciągnął się, by zbić fortunę.
Zrobiliśmy to, by nasze życie nie było...
szare.
Chcieliśmy coś znaczyć.
Być częścią czegoś większego!
Jeśli dołączycie do Anvil,
tak się właśnie stanie.
To będzie wasza drużyna. Coś, za co warto walczyć.
A nawet żyć.
DEPARTAMENT BEZPIECZEŃSTWA WEWNĘTRZNEGO UDZIELONO DOSTĘPU
Wymiana nastąpi jutro w magazynie w dokach.
Agent Sampson będzie nabywcą.
Strzelców ustawimy w tych miejscach.
Sprzedawca przyjedzie z Newark.
Bowers i Sinclair upewnią się, że broń trafi na ląd i pojadą za nimi.
Nie podejmujcie żadnych działań.
Gdy pieniądze trafią do sprzedawcy, szybko i sprawnie go aresztujecie
i prowadzicie prosto do prokuratora. Pytania?
Strzelcy są źle rozmieszczeni.
Nie będą mieć czystej linii strzału, jeśli tu zaparkujecie.
Ustaw ich na rogach. Obstawią obie strony.
Potrzebna będzie osobna linia łączności ze strzelcami.
Mój... Twój zespół jako jedyny będzie obserwował transakcję.
Ogon będzie za daleko,
a zarządzanie z wozu jest uciążliwe. I skontaktuj się z policją portową.
Niech odetną im wodną drogę ucieczki.
To wszystko.
Dziękuję wszystkim. Zabierajmy się do pracy.
Tak z ciekawości...
- Czy cokolwiek zrobiłem dobrze? - Daj spokój.
Twój plan był dobry. Ja go tylko ulepszyłam.
Jak to dowódca.
Chwila.
Po to był tu Hernandez? To już oficjalne?
Chciał się upewnić, że się podporządkuję. Jest mistrzem kija i marchewki.
Miło, że ktoś taki cię pilnuje.
Gdy powstał DBW , szukali rodzimych użytkowników języka.
Perskiego, arabskiego, paszto.
Myśleli prosto: złapmy wroga przy jego własnej pomocy.
Ale Rafi był inny.
Dorastałam w Nowym Jorku. Używałam perskiego,
ale zawsze uważałam się za Amerykankę.
Gdy mnie zwerbował, powiedział:
„W niektórych kwestiach tylko twój wkład będzie wartościowy,
agencja wiele bez ciebie straci”.
Uwierzyłam mu.
A teraz?
To szczytny cel.
Zmniejszymy ilość broni na ulicach.
Powinieneś być dumny ze swojej pracy.
Dzięki, szefowo.
Macie dwie minuty albo oblewacie.
Dasz radę.
Jeszcze dziesięć i koniec.
- Wracaj tam. - Już.
Nie przestawaj. Tak daleko zaszliśmy.
- Dawaj. Jeszcze. - Nie dam rady.
No dalej.
Zrobimy to razem.
Jeden. Dwa.
- Trzy. - Dwa!
- Cztery. Pięć. - Trzy!
Kiedy ostatnio stroiłeś tę gitarę?
Kupiłem ją w lombardzie.
Chciałem się czymś zająć. Nauczyć się grać.
Okazało się, że jestem do dupy.
Wystarczy odrobina poświęcenia.
Znowu będzie pogadanka o psie?
Hej, Santana.
Znalazłem twoją broń.
O to chodziło.
Kto je kupuje?
- Departament Bezpieczeństwa. - Co?
No. Całą noc czytałem maile.
Policja, ATF, celnicy mają trzymać się z dala.
Grecy oczekują jakiegoś gangstera. Ludzie z DBW ich zgarną.
To ich plany.
Strzelcy, ogon,
grupy szturmowe... Będzie ostro.
Przyda nam się auto.
Chyba nie żyje.
Zabierzcie go stąd.
Teraz zdejmę ci knebel.
Krzyknij, a zginiesz.
Tylko nie zaczynaj mi się zwierzać.
Joe tak zrobił. Nie bądź jak on.
Już dobrze. Spokojnie.
Chcę tylko wiedzieć...
Gabi?
Gabi już nie przyjdzie.
Trafiłeś w złe miejsce o złym czasie.
Wiesz, czemu niektórzy pudłują z dziesięciu metrów?
Przez kortyzol. Kiedy się stresujesz, zalewa twoje ciało.
Spina mięśnie i przyspiesza reakcje.
Ale gdy te rzeczy się na siebie nałożą...
Mała odległość, drżenie rąk...
Pudłujesz.
Zastrzel tego dupka!
Odwróć się! Wracaj!
Szlag!
Boże.
- Proszę. - A to niewypał.
Nie wiem, kim jesteś.
- Wypuść mnie. Nie widziałem... - Cicho.
Tam jest...
jakiś trup w taczce.
To nie ja.
A to?
To i owszem. W odwecie za tamto.
Masz zamiar się zrzygać?
Nie zostawiaj policji DNA.
- Nie. - Daj mi chwilę!
Chciałeś być moim systemem naprowadzającym.
Tak się dzieje, gdy wypuszczasz rakietę.
- Nie przewidziałeś tego? - Nie przewidziałem tego smrodu.
- Przyzwyczaisz się. - Wolałbym nie.
Życie jest prostsze, gdy patrzysz w monitor.
Wsiadaj i jedźmy.
- A co z nim? - To nie nasz problem.
- Serio wybrałeś mustanga? - Wspieram lokalne marki.
- Jesteś pewien? - Mieszka w okopie w ogrodzie
- i prawie zastrzelił własnego ojca. - A kto o tym nie myślał?
Może po prostu musi do tego wrócić.
Chce mieszkać w namiocie, a ja mogę mu to zapewnić.
Posłuchaj. Nie wyświadczysz przysługi ani jemu, ani sobie,
jeśli każesz mu walczyć.
Nie chciałbym, żeby osłaniał mnie ktoś taki.
A siła drużyny zależy od najsłabszego ogniwa.
Myślisz, że w końcu pęknie?
To kwestia czasu.
I co z nim dalej będzie?
Ty zrobisz swoje, a ja swoje.
W porządku.
Parę razy eskortowałem w Mosulu konwój z zaopatrzeniem.
Może też tam wtedy byliście.
- Wilson! Mogę na słówko? - Tak jest.
- Lewis, prawda? - Tak jest.
O co chodzi z tym okopem w twoim ogrodzie?
Ja nie...
Co pan ma na myśli?
Muszę wiedzieć, co dzieje się u moich ludzi.
To kwestia życia i śmierci. Rozumiesz?
To taki...
projekt.
Żeby się czymś zająć.
Jak sądzisz, co pomyśleliby sobie inni?
Wiedząc, że osłania ich ktoś, kto żyje w takich warunkach?
To nic takiego, proszę pana.
Ta firma opiera się na zaufaniu.
Proszę mi tego nie robić.
Przykro mi. Nie mogę ryzykować.
To przez Curtisa?
Muszę brać pod uwagę każdą możliwość. To wszystko.
- To nie ma związku z Curtisem. - Czyli to nie on?
To bez znaczenia.
Nie wierzę panu.
Najpierw mnie zniechęcał, a teraz na mnie donosi.
- Pieprzony drań. - Tylko spokojnie.
Nie znam cię.
A Curtis Hoyle wiele razy uratował mi życie.
To jeden z najlepszych ludzi, z jakimi dane mi było służyć.
Jeśli potrzebujesz pracy,
znajdę ci tu coś do roboty.
Każe mi pan myć podłogi?
Wynosić śmieci?
W ten sposób zwrócę krajowi to, co we mnie zainwestował?
Jest pan tylko kolejnym kłamcą.
Skończyliśmy. Lepiej już idź.
Natychmiast.
To wasze braterstwo to ściema.
Tu przynęta pierwsza.
Jestem na pozycji. Czysto. Żadnych niespodzianek.
Przyjęłam.
Taktyczny i strzelcy. Przynęta pierwsza jest na pozycji.
Mamy godzinę do spotkania w wyznaczonym miejscu.
- Bądźcie czujni. - Tu przynęta.
Przyjąłem.
Tu strzelec pierwszy. Zwarty i gotowy.
Strzelec drugi, przyjąłem.
Chodźmy.
- Nie mogę. - Jezu.
To robota dla dwóch,
więc nie masz wyboru.
Ja siedzę przed ekranem.
Nie robię takich rzeczy.
- Nie powinieneś mi ufać. - Skończyłeś?
Zbieraj się. Idziemy.
A więc to tak? O to chodziło Sarze?
Słucham?
Twoja żona...
powiedziała, że nie lubisz brudzić sobie rąk. Pamiętasz?
W takich chwilach dzwoniłeś po majstra.
Wkurzyłem cię?
- Sukinsyn. - No. I o to chodzi.
Złość zawsze wygra ze strachem.
Tu taktyczny pierwszy. Jesteśmy na pozycjach. Gotowi.
Strzelcy?
Na pozycjach.
Strzelcy i taktyczny, van już jedzie.
Dojedzie za dziesięć minut.
Przyjąłem.
Ogon, mamy dziesięć minut do spotkania w wyznaczonym miejscu.
Przyjąłem. Cel kierujemy się w stronę miejsca spotkania.
Przyjęłam. Bądźcie ostrożni.
Przyjąłem.
Strzelec pierwszy.
Co, do... Ogon pierwszy, słyszycie mnie?
Szlag!
Ogon pierwszy, słyszycie mnie?
Odpowiedzcie.
- Wyłącz to. - Zawiesiło się.
Strzelec pierwszy, proszę o odpowiedź. Taktyczny?
Powtarzam: odpowiedz. Straciliśmy połączenie.
Sam? Słyszysz? Odpowiedz.
Szlag!
Jedź za nim.
- Czego ja słucham? - Nie wiem, jakichś zakłóceń.
- Co? - Sam, przygotuj się.
- Przerywamy? - Nie, ogon dalej jedzie.
Zostań na pozycji. Damy radę bez dźwięku. To rozkaz.
Rzucić broń i się odwrócić!
Widzicie tę wodę?
Pięć sekund.
Albo się usmażycie, albo zmoczycie. Wasz wybór.
Można to jakoś wyłączyć?
Jasna cholera.
Przejeżdżają tędy już drugi raz. To pętla.
Ktoś puszcza nam zapętlone nagranie.
Bierz vana.
Coś się stało z vanem. Ostatnio byli przy pomoście dziewiątym.
- Jadę tam. - Co masz na...
Jedź tam. Ktoś go przejął.
Mamy towarzystwo, Frank.
Jedź na autostradę. Ja ich zatrzymam.
- Co się dzieje? - Jedź.
- Co zrobiłeś? - Co zrobiłem?
Co zrobiłem?
Ubrudziłem sobie ręce, ty gnoju!
Wracaj do domu.
Leż. Jesteś poobijana.
Castle...
Przestań.
Agentka Madani.
Czy...
Zabiłeś Wolfa?
Żebyś wiedziała.
Był przestępcą.
Nie wchodź mi w drogę, Madani.
Napisy: Agnieszka Putek